Inwazja cudzoziemców

W 1543 r„ po tym jak do Japonii dotarli pierwsi Europejczycy - Portugalczycy przywiezieni przez chińskie statki - rozpoczęła się inwazja cudzoziemców. Po Portugalczykach do „Kraju Kwitnącej Wiśni" przybył misjonarz, jezuita Franciszek Ksawery, oraz kupcy, którzy osadę rybacką Na-jjsaki przekształcili w kwitnący port. W ciągu kilku dziesięcioleci wielu Japończy-iw przeszło na wiarę chrześcijańską. Oprócz -ttgo Europejczycy sprowadzili ze sobą muszkie-t>. które miały całkowicie zmienić lokalną tradycję militarną. W międzyczasie, między 1568 a 1600 r., kilku uzdolnionym przywódcom udało się przywrócić względną jedność w państwie i przywrócić dawną pozycję instytucji szoguna. Wielki wódz Oda Nobunaga (1534-82) już w 1568 r. zajął Kioto, jednak przez całe swoje życie zmuszony był do walki z rywalizującymi możno władcami, jak również z siłą militarną niektórych sekt buddyjskich. Po tym jak został on zabity, jego oficer, Toyotomi Hideyoshi (1536-98), drogą dyplomacji i przy użyciu siły, podporządkował sobie jeden ród po drugim.om zakazano występować. Prawdopodobnie w celu skierowania wojennego zapału możnowtadców i samurajów na zewnątrz kraju, Hideyoshi zorganizował w 1592 r. inwazję na Koreę, która w tym czasie znajdowała się pod chińskim protektoratem. Na lądzie żołnierze koreańscy i chińscy nie stanowili dla Japończyków konkurencji, jednak Koreańczycy wynaleźli specjalny rodzaj łodzi, które staranowały i zatopiły wiele japońskich okrętów. W rezultacie najeźdźcy stracili kontrolę nad morzem, a ich armie zostały rozgromione. Po tej klęsce Japończycy nie podjęli żadnej zagranicznej operacji wojskowej przez najbliższe 300 lat. Po śmierci Hideyoshiego władzę nad krajem przejął jego wasal. Tokugawa Ieyasu (1542-1616), który ostatecznie rozprawi! się z koalicją swoich wrogów w bitwie pod Sekigahara (1600). Trzy lata później został on oficjalnie uznany szo-gunem. Ieyasu rządził krajem ze swojego zamku w Edo (Tokio), nowej stolicy kraju, która w fenomenalnym tempie zaczęła się rozwijać. Nowy szogun nie wzbraniał się przed użyciem podstępu w celu wzmocnienia swojej władzy (chociażby w przypadku wyeliminowania syna Hideyoshiego), jednak był to władca, który miał szerszą wizję państwa. Pragnąc umocnić pozycję szogunatu oraz wpływy swojej rodziny, zaczął on reorganizację życia społecznego w Japonii. Wprowadzone przez niego zmiany miały ogromny wpływ na przyszłość całego narodu.