Japonia Tokugawy

Metody Ieyasu były proste i bezpośrednie. W przeciwieństwie do swoich poprzedników, od początku przygotowywał swojego syna do przejęcia władzy, tak by ten nie był bezradny w momencie śmierci ojca. Umieścił on swoich krewnych i wieloletnich popleczników w ważniejszych prowincjach, pozostawiając innym rodom odległe terytoria. Najważniejsze miasta znajdowały się pod bezpośrednim zwierzchnictwem Tokugawy. Zwierzchnicy wszystkich rodów, bez względu na lojalność przejawianą w przeszłości, zmuszani byli to spędzania pewnej ilości czasu w Edo, gdzie przebywali pod baczną obserwacją. Wracając do swoich posiadłości zostawiali oni swoje rodziny jako zakładników, mających stanowić gwarancję ich posłuszeństwa. Ieyasu starał się także przeciwdziałać wszelkim zmianom społecznym, które mogłyby wpłynąć na destabilizację sytuacji w kraju. Pierwsze kroki w tym kierunku przedsięwziął już Hideyoshi likwidując oddziały chłopskiej milicji, pomimo tego, że sam byt niskiego pochodzenia i awansował w wyniku swojego talentu wojskowego. Ieyasu i jego następcy starali się utrzymać ścisłą izolację pomiędzy poszczególnymi klasami społecznymi, nie pozwalając na przenikanie nowych ludzi do rządzących elit i uprzywilejowanych grup, np. do samurajów. Chrześcijaństwo zaczęło być postrzegane jako źródło możliwych problemów. Religia ta stanowiła pomost dla wpływów z zewnątrz, oprócz tego pomiędzy jej wyznawcami dochodziło do gwałtownych kłótni. Ponadto chrześcijanie nie odwzajemniali tolerancji, z jaką odnosili się do nich buddyści. Oprócz kilku antychrześcijańskich gestów Hideyoshiego, prześladowanie chrześcijan zaczęło się na dobre pod koniec życia Ieyasu i zaostrzyło się w latach 20. XVII w. Doprowadziło to do powstania w Shimbara w latach 1637-38, po stłumieniu którego chrześcijaństwo całkowicie zniknęło z terytorium Japonii.