Wpływ Chin

Próby podbicia Korei, pomiędzy IV a VII w. n. e., sprawiły, że Japończycy weszli w bezpośredni kontakt z zaawansowaną już w tym czasie cywilizacją chińską. To z Chin, przez Koreę, dotarł do Japonii buddyzm, który łącząc się z szintoizmem, narodową religią japońską, stał się dominującą formą wiary na wyspach. Oprócz buddyzmu Japończycy zawdzięczają Chińczykom konfucjań->j,ą ideę scentralizowanego państwa, a przede wszystkim - pismo. Znaki chińskie zostały zaadoptowane do potrzeb języka japońskiego, jednak przez wieki wykształceni obywatele używali także języka chińskiego, na przykład do komponowania wierszy, ponieważ cieszył się on prestiżem podobnym do tego, jaki łacina miała w Europie Zachodniej. Wpływy chińskie były największe w VII i VIII wieku, kiedy to usiłowano wprowadzić scentralizowaną formę władzy, ze sprawną strukturą urzędów, ściągających podatki ze wszystkich posiadłości w obrębie państwa. Jednak „lokalny" temperament Japończyków szybko dał znowu o sobie znać. Magnaci zaczęli gromadzić przywileje, zwalniające ich z konieczności płacenia podatków, ponadto przejmowali oni kontrolę nad lokalnymi urzędami. Proces ten trwał kilka stu-:ci, w tak zwanym okresie Heian (794-1185), a w jego wyniku rzeczywista władza, sprawowana dotąd przez dwór w Heian (dzisiejsze Kioto), została podzielona pomiędzy przywódców kilku rodów, posiadających własne służby cywilne i si-\\ zbrojne. Nic więc dziwnego, że wkrótce, po 838 roku, oficjalne stosunki z państwem chińskim zostały zerwane. W okresie Heian nastąpił upadek autorytetu władzy cesarskiej. Dominującą pozycję w państwie zdobył ród Fujiwara. Od 866 r., kiedy głowa tego rodu, Yoshifusa, został regentem - sprawującym władzę w imieniu cesarza, pomimo tego, że ten nie był już dzieckiem - stało się jasne, kto faktycznie rządzi krajem. Ród Fujiwara utrzymywał swoje wpływy w rodzinie cesarskiej regularnie wżeniając się w nią, dzięki czemu każdy kolejny potomek cesarski był równocześnie wnukiem głowy rodu. Kiedy następca tronu dorastał, naciskano na niego, by zrzekł się władzy na rzecz kolejnego pretendenta, co sprawiało, że rzeczywista rola cesarzy była niewielka. Sytuacja taka stała się jeszcze bardziej oczywista w trakcie okresu Kamakura (1 185-1333), kiedy rządy sprawowane były przez rezydujący w Kamakura ród Minamoto. pomimo tego, że siedzibą dworu cesarskiego pozostało Kioto. Minamoto byt to ród, który wyszedł zwycięsko z serii wojen domowych, dzięki czemu stojący na jego czele Yoritomo mianowany został szogunem -naczelnym wodzem, sprawującym dyktatorską władzę za pośrednictwem sieci rodzinnych i feudalnych powiązań. Szogunat stał się uznaną w Japonii instytucją, pomimo że po śmierci Yoritomo jego rodzina została odsunięta od władzy, która przeszła w ręce rodu Hojo. Przedstawiciele tego rodu nie stali się szogunami, lecz sprawowali władzę jako regenci (shikkenowie), podczas gdy szogunat znajdował się w słabych rękach przedstawicieli rodu cesarskiego bądź Fujiwara. Takie przesunięcia władzy (od cesarza do szoguna i od szoguna do regenta) było charakterystycznym „wynalazkiem" japońskim, pozwalającym przystosować się instytucjom sprawującym rządy do nowych warunków bez konieczności znoszenia istniejących struktur.